Okruženo bukovom i hrastovom šumom, na severozapadnom delu Miročke visoravni, smešteno je najmlađe selo Istočne Srbije. U samom centru krije tajne bunara Kraljevića Marka, a u predelima „vazdušne banje", preplavljeno je lekovitim biljem.
Miroč ili Miročevo je zvanično osnovano 1869. godine, prema pismu Negotinskog episkopa Konzistorijumu, u kome još pominje da je selo imalo 54 domova. Na istoj lokaciji selo se pominje u dekretu[1] kneza Miloša Obrenovića iz 1872. godine. Preci sadašnjih stanovnika sela doselili su se oko 1880. godine. Među prvim doseljenicima bile su porodice iz Popovice ispod Deli Jovana i iz Ovčeg polja u Makedoniji.
Poznato je i po velikom broju ponora – pećina, po barenom siru , medu, i po prvomajskom festivalu „Jorgovan fest" - u vreme cvetanja jorgovana, u znak budjenja proleća i vegetacije.
U blizini sela ne treba propustiti i prirodna bogatstva. Pećina Gradašnica ima najveći otvor i svodove u Srbiji, a Rakin ponor je najdublja pećina u Evropi. Lokalitet Kastel Gerulatis je vazdušna banja u kojoj je Trajan pripremao vojnike za borbe.
Nedaleko od sela se nalazi prirodno mrestilište pastrmke „Biderija".
Selo Miroč i planina Miroč daju mogućnost proizvodnje zdrave i ekološki čiste hrane, voća i povrča , mleka i mlečnih prerađevina
