Nekada je ova pruga bila je žila kucavica i veza Evrope sa Jadranskim morem. Od Beograda do Dubrovnika i Zelenike, uskokolosečnom prugom od 760 mm, od 1925. do 1974.godine kroz tunele, preko mostova i kroz planinske useke saobraćao je čuveni voz „Ćira“ ostavljajući za sobom prepoznatljivi miris dima parne lokomotive…

Deo ove pruge na relaciji od stanice Šargan Vitasi do Mokre Gore, koji predstavlja jedinstveno graditeljsko delo, otrgnut je od zaborava i čuvenom “Šarganskom osmicom“ ponovo odjekuje klaparanje vagona i pisak parnjače muzejskog voza „Nostalgija“.

Od Mokre Gore do stanice Šargan Vitasi “Nostalgija” prolazi kroz 22 tunela, preko pet mostova, savladava visinsku razliku od 300 metara i sve to na ukupnoj razdaljini od 15.440 metara.

Za vreme vožnje putnici imaju priliku da sa nekog od pet vidikovaca sagledaju bogatstvo i lepotu prirode ovoga kraja.

U vreme izgradnje, ona je predstavljala nesvakidašnji poduhvat jer je na kratkoj relaciji savladna visinska razlika od 354 m, podignuto je 5 mostova i probijena su 22 tunela od kojih je samo šarganski tunel bio dug 1666 m.

Pored atraktivnog tehničkog rešenja na padinama Šargana, železničke „osmice“, koju su uzimali kao primer uspešnog savlađivanja uspona na kratkom rastojanju, pruga je imala i druge osobenosti. Granični tunel sa Vardištem ispod brda Balvan, broj 53, na portalu ima skulpturu srpskog vojnika koji gazi krunu crno-žute Monarhije ( koja i danas stoji), a na izlazu iz tunela, sa srpske strane, pisalo je ime tadašnjeg vladara Aleksandra I, pored kojeg su bili postavljeni simboli radnika i seljaka: srp i čekić.

Ova uzana pruga imala je veliki ekonomski, politički i vojno-strategijski značaj za novostvorenu državu Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca. Pruga je od Užica do Mokre Gore zaposlila oko 500 ljudi.

Pruga je dugo predstavljala važan putni pravac koji je povezivao Beograd, istočnu Srbiju od Prahova sa Sarajevom, Dubrovnikom, Bokom Kotorskom, Kninom i Prijedorom. Parnjače i pruge uskog koloseka vremenom su postale deo istorije.