Ostaci Užičkog grada leže na stenovitom grebenu, koji gotovo pregrađuje korito Đetinje na mestu gde ona ističe iz klisure i utiče u pitomu kotlinu. Utvrđenje je podignuto na visokom, relativno nepristupačnom, grebenu koje sa tri strane okružuje reka Đetinja. Prema zapadu, jugu i istoku okomite litice, visoke i do 50 m, kao jaki prirodni bedemi spuštaju se do reke kao kakav budan pratilac svih ovdašnjih dešavanja, kamena srednjovekovna tvrđava, dignuta na litici iznad Đetinje, vekovima posmatra Užice. Prvi pouzdani istorijski zapisi o Starom gradu, kako sada Užičani tvrđavu nazivaju, potiču iz 14. veka.
Pominje se tada vlastelinska porodica Vojinović kao posednik tog utvrđenog grada iz koga se mogao nadzirati i braniti put ka Bosni, a posle te porodice i moćni srpski župan Nikola Altomanović.
Ova tvrđava, koja je, zarad odbrane, zbog strme stene i reke na tri strane bila teško pristupačna, više puta je u svojoj istoriji rušena i ponovo utvrđivana. Kao vojni objekat oneposobljena je i porušena pošto su, 1863. godine, poslednji Turci proterani iz grada.Zahvaljujući arheološkim istraživanja, delimičnom rekonstrukcijom i konzervacijom Zavoda za zaštitu spomenika kulture iz Kraljeva i Narodnog muzeja iz Užica od 1973-1984. godine zaustavljeno je obrušavanje i nestajanje grada koje je trajalo više od jednog veka.
