Nema istorijskih podataka ko je ktitor manastira Dubrave kao ni kada je podignut. Manastir se sastoji od jednobrodne crkva sa polukružnom apsidom veličine 5,50 sa 7,50 metara i kasnije dozidanom pripratom, kao i konacima. Građen je u srednjem veku.

Manastir se nalazi istočno od Priboja. Za manastir Dubrava skreće se sa magistralnog puta Užice – Prijepolje oko 4 km. posle Partizanskih (Kraljevih) voda, prateći putokaze koji vode do manastir Uvac. Prolazi se ispod skijališta na Torniku, a nakon oko 14 km. asfaltnog puta stiže se do odvajanja puta za manastir. Put je makadamski, oko 8 km, ali ne toliko težak.

Vraćen je u život nekad srušeni jednobrodni hram Svetog Pantelejmona, nevelika građevina, a zatim na ovom mestu napravljena i nova crkva posvećena Svetom Vasiliju Ostroškom. Pojedini meštani Dobroselice, sela u čijem je ataru manastir, nesebično su dali svoja imanja za tu namenu. U saradnji s vojskom kroz bespuće je tada prokopano devet kilometara puta podno Tornika, dovedena voda...

Zasluge za obnovu ovde se najviše pripisuju hilandarskom monahu Danilu, koji, došavši ovde iz Studenice, nije žalio ličnog truda i odricanja da ceo zaboravljeni kraj oživi i što više dobrih ljudi uključi u obnavljanje svetinje. On sada, već godinama, u obnovljenom hramu, kao i u obližnjem manastiru Uvac čiji je Dubrava metoh, obavlja svetu liturgiju. Velom tajnovitosti je obavijena priča, nekad u narodu ovog kraja kazivana, da je Danilo, pre obnove, jednom usnio san o postojanju zlata u ostacima manastira Dubrava. Kažu da ga je nešto vuklo da u toj nedođiji neumorno, kozjim stazama, traga za manastirskim ruševinama.

Otkopavanja zarušenog radili su prvih godina ovog milenijuma stručnjaci Zavoda za zaštitu spomenika kulture iz Kraljeva, koji su ovde zaista pronašli – manastirsko zlato. Naime, ekipa arheologa otkrila je ostavu novca sa 260 mletačkih zlatnika iz 17. veka. Ko ih je tu sakrio, kada, da li takvih zlatnika ima još, odmah su se u narodu rodile nedoumice. Pretpostavka istraživača je da su to blago ovde ostavili kaluđeri, najverovatnije 1697. godine, bežeći ispred turske odmazde. Izuzetno dobro očuvani zlatnici nađeni su 80 centimetara pod zemljom i šutom u oltaru manastirskih ruševina.