Zapadna Srbija pripada dinarskoj zoni, što znači da obuhvata prostor između reka Sava, Drine, državnih granica prema Crnoj Gori, Albaniji i Makedoniji, a od ostalih etnokoreoloških celina Srbije deli je linija koja polazi od ušća Kolubare u Savu, dalje ide dolinom Kolubare, prelazi preko Rudnika i Zapadne Morave, penje se na Kopaonik i sa Kopaonika dolinom Laba i Sitnice spušta se u Metohiju i Kosovo.

Veliki broj manjih predeonih celina zapadne Srbije može se grupisati u tri oblasti: severnu središnju i južnu. Ova podela nije urađena samo prema različitoj igračkoj praksi, već i zbog drugačijih istorijskih uslova i različite strukture stanovništva.

Veliki deo Srbije je van glavnih puteva. To je uslovilo starije očuvanje starijeg igračkog nasleđa, pre svega velikog broja obrednih igara koje su bile nerazdvojni deo svadbenog ceremonijala i posmrtnog rituala, kao i završetka agrarne godine -žetve.

Karakteristika ove celine, kao i celine dinarske zone, jeste kolanje, tj. igranje u kolu uz pratnju pesme, koje se izvodilo u brojnim prilikama. Razvijanjem ovog jedinstvenog obrasca i većim prisustvom instrumenata, koji zamenjuju vokalnu pratnju, nastaju brojne igre zabavnog karaktera: povod, četvorak, trojak, s noge na nogu, svinjarac, šestica, bosančica, prekid kolo, sec kolo, mala bašta, devojačko kolo, šareno kolo i mnoge druge. Igru su pratile najčešće svirale (duge i kratke) i dvojnice, gajde (dosta davno), manji sastavi kao što su klanet i bubanj, orkestri violinista na severu, orkestri trubača u središnjem delu i zurle i tapan na jugu zapadne Srbije. Harmonika se pojavila polovinom HH veka.

Igranje zapadnog dela Srbije odlikuje se snažnim igranjem, sa celom površinom stopala na tlu i savijenih kolena, koja se u toku igranja ne ispravljaju. Obrasci koraka su jednostavni, variraju se naglašavanjem koraka, usitnjavanjem koraka u taktu, izbacivanjem slobodne noge, dok je preplitanje nogu u toku igranja za ove stanovnike veoma teško.

Igranje se u zapadnoj Srbiji izvodi u različitim formacijama: u krugu (zatvorenom kolu), u kojem u sredini može biti jedan igrač, i u polukrugu, koji se može spiralno uvijati ili sadržati figuru mosta, odnosno "vrata kola", ili par nepoznatih igrača u sredini, a može se i "razbiti" u parove.

U toku igranja, iako se igra snažno u svim oblastima, različito se prelazi prostor, a idući prema jugu igranje postaje sve razuđenije, "krupnije".

Igrači se u toku igranja drže za ruke puštene niz telo. Naziv za igru je kolo (u Metohiji je postojao naziv oro). Prvog igrača nazivaju kolovođa, a poslednjeg kec.